Όταν ζητάμε και δεν λαμβάνουμε

«ό,τι αν ζητώμεν λαμβάνομεν παρ’ aυτού»

(Α΄ Ιωάννου γ΄ 21-23)

Ένα μεγάλο και σοβαρό θέμα της πνευματικής ζωής του πιστού του Χριστού είναι το κεφάλαιο των απαντήσεων στις προσευχές. Προσευχόμαστε ένθερμα, επανερχόμαστε, επιμένουμε, ζητάμε, έχουμε μεγάλη ανάγκη να μας απαντήσει ο Κύριος, να μας δώσει λύση. Κάποτε η απάντηση δεν έρχεται, η λύση δεν φαίνεται στον ορίζοντα…, οι σχέσεις μας με τον Κύριο επηρεάζονται, διαταράσσονται ίσως, ανεβαίνει πικρία και παράπονο στην καρδιά μας. Αιτία, οι απαντήσεις που δεν έρχονται, που αργούν ή που, όταν έρθουν, είναι τελείως διαφορετικές από αυτές που είχαμε στο μυαλό μας, που σχεδιάσαμε. Βρίσκει πάτημα ο εχθρός της ψυχής μας και κάνει να ανέβει μέσα μας αμφιβολία για την αγάπη του Κυρίου, για το ενδιαφέρον Του, για την αλήθεια των υποσχέσεών Του.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΩΣ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΞΗΓΗΣΗ

Μέσα στην Αγία Γραφή, που είναι ο Λόγος του Θεού ο άγιος, υπάρχει φως και δίνονται όλες οι εξηγήσεις και οι απαντήσεις που χρειαζόμαστε στην πορεία της σχέσης μας με τον Κύριο. Αρκεί να είναι έτοιμη και δεκτική η καρδιά μας, ταπεινή και καθαρή, να δεχθεί τις εξηγήσεις και τις αποκαλύψεις του Κυρίου και να τις αξιοποιήσει με πίστη.

Τι θα πει ζητάω από τον Κύριο; Νομίζουμε ότι η απάντηση είναι απλή και εύκολη. Όταν έχω ένα πρόβλημα, όταν έχω ένα θέμα, πηγαίνω στον Κύριο και Του ζητάω λύση, απάντηση, δική Του παρέμβαση… Δυστυχώς δεν λειτουργούν έτσι τα πράγματα στην περιοχή της προσευχής, στο κεφαλαιώδες θέμα των αιτημάτων μας και των απαντήσεων του Κυρίου. Δεν πηγαίνουμε στον Κύριο με έναν αυτοσχέδιο κατάλογο αιτημάτων, όπως το χαρτάκι στο σούπερ-μάρκετ με τα ψώνια, Κύριε να μου κάνεις,… να μου φέρεις,… να μου δώσεις,… να με διευκολύνεις,… Υπάρχουν προϋποθέσεις, υπάρχει συγκεκριμένη ιεραρχία, υπάρχει ακολουθία βημάτων και καταστάσεων, που πρέπει να λειτουργήσουν, ώστε να ζητήσουμε τα σωστά από τον Κύριο και να πάρουμε αυτά που ζητήσαμε σαν απάντηση στην προσευχή μας.

Κυκλοφορεί μία όμορφη φράση γύρω από αυτό το θέμα: οι απαντήσεις του Κυρίου είναι ΝΑΙ, ΟΧΙ και ΠΕΡΙΜΕΝΕ. Ακούγεται όμορφο και λογικό, αλλά δεν είναι βιβλικό. Δεν συμφωνεί ο Λόγος του Θεού με αυτό το στιχάκι. Γιατί η θέση του Κυρίου είναι άλλη:

«ό,τι αν ζητώμεν λαμβάνομεν παρ’ αυτού»

Το πλήρες εδάφιο είναι γνωστό σε όλους μας: «Αγαπητοί, εάν η καρδία ημών δεν μας κατακρίνη, έχομεν παρρησίαν προς τον Θεόν, και ό,τι αν ζητώμεν, λαμβάνομεν παρ’ αυτού, διότι φυλάττομεν τας εντολάς αυτού, και πράττομεν τα αρεστά ενώπιον αυτού.» (Α΄ Ιωάννου γ΄ 21,22). Και δίπλα σ’ αυτό το εδάφιο: «Και αύτη είναι η παρρησία την οποίαν έχομεν προς αυτόν, ότι εάν ζητώμέν τι κατά το θέλημα αυτού, ακούει ημάς. Και εάν εξεύρωμεν ότι ακούει ημάς ό,τι αν ζητήσωμεν, εξεύρομεν ότι λαμβάνομεν τα ζητήματα τα οποία εζητήσαμεν παρ’ αυτού.» (Α΄ Ιωάννου ε΄ 14,15)

Σ’ αυτά τα εδάφια βρίσκονται όλες οι απαραίτητες προϋποθέσεις για να λειτουργήσει σωστά η υπόσχεση του Κυρίου και να φέρει αποτελέσματα. Το κεφάλαιο των προϋποθέσεων, των όρων για να έρθει κάποιο αποτέλεσμα στη ζωή μας, δεν δείχνει να μας είναι και τόσο φιλικό. Παρόλα αυτά το χρησιμοποιήσαμε και το χρησιμοποιούμε καθημερινά στη ζωή μας, στο μεγάλωμα των παιδιών μας, στη λειτουργία του σπιτιού μας, στις σχέσεις μας με τους ανθρώπους. Σύμφωνα με τις αρχές του Λόγου του Θεού, αν θέλουμε να έχουμε κάποιο αποτέλεσμα, πρέπει να συντρέχουν πάντοτε οι απαραίτητες προϋποθέσεις. Όταν πηγαίνουμε όμως στον Κύριο, συμπεριφερόμαστε επιπόλαια και απροβλημάτιστα, λες και κρατάμε το Λυχνάρι του Αλαντίν και το πνεύμα του λυχναριού θα μας εκτελέσει ό, τι και αν ζητήσουμε… Συνήθως δεν έρχονται τα πράγματα όπως τα προγραμματίσαμε, ούτε όπως τα …υπαγορέψαμε στον Κύριο να μάς τα φέρει… Και τότε απορούμε και υποφέρουμε.

ΒΗΜΑ-ΒΗΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

Εάν η καρδία ημών δεν μας κατακρίνη. Αυτό είναι το πρώτο βήμα. Απαραίτητος όρος και πρώτη απαραίτητη προϋπόθεση από τον Ίδιο τον Κύριο των απαντήσεων και των επεμβάσεων, από όπου περιμένουμε και τη δική μας απάντηση. Πριν Τον πλησιάσουμε με προσευχή και αρχίσουμε να Του ζητάμε τι να μας δώσει και τι να μας κάνει, χρειάζεται να ασχοληθούμε με την καρδιά μας. Να δούμε εάν μας κατακρίνει ή όχι, εάν το Άγιο Πνεύμα του Θεού προβάλλει επάνω στην οθόνη της τους ελέγχους Του για τη ζωή μας, τη μέρα μας, τη συμπεριφορά μας, τα μάτια μας, τη γλώσσα μας, τη σκέψη μας. Από τη στιγμή του η καρδιά μας μάς κατακρίνει, πρακτικά είναι σα να μας λέει ο Κύριος άφησε στην άκρη τα αιτήματα, τα ζητήματα, τις ημερομηνίες, τα σχέδια και έλα να ασχοληθούμε με την καρδιά σου, που σε κατακρίνει.

Ας αρχίσουμε με τη σωστή σειρά και ιεραρχία. Θα προσευχηθούμε στον Κύριο, αλλά όχι για τις ανάγκες μας και για απαντήσεις, αλλά για την καρδιά μας. Όταν στην οθόνη της καρδιάς μας ο έλεγχος του Αγίου Πνεύματος προβάλλει κάποια ή κάποιες αμαρτίες, δεν προχωράμε σα να μη συμβαίνει τίποτα, αλλά ασχολούμαστε με την καρδιά μας, που μας κατακρίνει, με τον καθαρισμό από την αμαρτία, την αδικία, τα είδωλα, τον κόσμο της σάρκας. Κύριε, μήπως έχω κάτι που το κρατάω καλά κρυμμένο, που το αγαπώ πιο πολύ και από Σένα, που δεν το έχω καταδικάσει ώστε να φύγει από τη ζωή μου; Μήπως έχω ειδωλολατρία; Μήπως ακόμα φιλοξενώ σκέψεις, φιλοδοξίες, σχέδια, επιδιώξεις, που τα έχω κρυφά και ντρέπομαι γι’ αυτά, μήπως αγαπάω τον κόσμο και θέλω να του μοιάσω, μήπως είμαι ακόμα ζωντανός, με πάθη, με μίση, με εγωισμό; Εάν υπάρχει κάτι τέτοιο, ας μην προχωρήσουμε στο ζητώμεν και λαμβάνομεν. Υπάρχει αμαρτία, υπάρχει έλεγχος του Αγίου Πνεύματος, υπάρχει καρδιά που κατακρίνει. Η θέση του Λόγου του Θεού δεν είναι ζητάω και αν μου δώσει, όποτε μου δώσει, ό, τι μου δώσει, αλλά ζητάω και παίρνω!

Ο Κύριος έχει τελείως διαφορετική προσέγγιση. Εγώ θέλω ό, τι ζητήσεις να το πάρεις!, λέει ο Κύριος. Αυτή είναι η υπόσχεσή Του, αυτή είναι και η τακτική Του. Άρα, όταν έχουμε μια καρδιά που μας κατακρίνει, πρέπει να παγώσουν όλα, να σταματήσει η διαδικασία και να ασχοληθούμε με την καρδιά μας. Άλλωστε κινδυνεύει και η πνευματική μας ζωή, η σχέση μας με τον Κύριο μολύνεται, η κοινωνία μας με τον Άγιο Θεό διαταράσσεται. Δεν πάμε πουθενά με καρδιά που μας κατακρίνει. Είναι πρώτη προτεραιότητα ο καθαρισμός της. Προηγείται το: η καρδιά μας δεν μας κατακρίνει, μετά έρχεται η παρρησία προς τον Θεό και μετά το θαυμαστό ό,τι αν ζητώμεν λαμβάνομεν παρ’ αυτού!

Έχομεν παρρησίαν προς τον Θεόν. Έχω παρρησία σημαίνει βγαίνω μπροστά, Τον κοιτάζω στα μάτια, έχω θάρρος μπροστά Του. Προηγείται η καρδιά που δεν κατακρίνει. Προηγείται ο καθαρισμός τής καρδιάς. Παρρησία θα πει πηγαίνω στον Κύριο και Του λέω να μου δείξει γιατί η καρδιά μου με κατακρίνει, τι βλέπει μέσα μου που πρέπει να φύγει, και είμαι έτοιμος να το καταδικάσω και να καθαριστώ. Η παρρησία είναι θέση πίστης και καθαρότητας μπροστά στον Θεό.

Ίσως κάποιος μπορεί να σταθεί στο σημείο αυτό και να πει ότι η καρδιά του δεν τον κατακρίνει. Το ερώτημα στο οποίο εγώ θα επέμενα και για τη δική μου ζωή είναι τούτο: Έχεις παρρησία προς τον Θεό; Έχεις κοινωνία ανεμπόδιστη με τον Κύριο; Τον κοιτάζεις στα μάτια με αγάπη, πίστη και καθαρότητα; Παρρησία θα πει εμπιστεύομαι και αναπαύομαι. Τελειώνω την προσευχή μου και έχω τη βεβαιότητα ότι έφυγε από εμένα, ότι είναι στα χέρια του αγαπημένου μου Κυρίου και έχω ειρήνη ότι έχω λάβει τα ζητήματά μου, έχω πάρει απαντήσεις και ησυχάζω. «Ό,τι αν ζητήσωμεν, εξεύρομεν ότι λαμβάνομεν τα ζητήματα, τα οποία εζητήσαμεν παρ’ αυτού.» (Α΄ Ιωάννου ε΄ 15)

Απόλυτη ταύτιση με το θέλημα του Θεού. Υπάρχει όμως κάτι ακόμα πιο συγκεκριμένο σχετικά με το μεγάλο και κεφαλαιώδες θέμα της παρρησίας μας προς τον Θεό. Το συναντάμε στο ε΄ 14: «Και αύτη είναι η παρρησία, την οποίαν έχομεν προς αυτόν, ότι εάν ζητώμέν τι κατά το θέλημα αυτού, ακούει ημάς.» Υπάρχει κάτι καθοριστικό στην καρδιά που δεν μας κατακρίνει αλλά έχει παρρησία προς τον Θεό, είναι το θέλημα του Θεού που βασιλεύει και κυριαρχεί απόλυτα στην καρδιά μας, στη σκέψη μας, στη ζωή μας καθημερινά. Αυτό το ό,τι αν ζητήσωμεν, εξεύρομεν ότι λαμβάνομεν, δεν είναι τυχαίο ούτε αποτέλεσμα χειρισμών, προσπαθειών, συμμόρφωσης με κάποιες αρχές. Η παρρησία έρχεται στη ζωή μας, όταν αυτά που έχουμε στην καρδιά μας και κατά συνέπεια στην προσευχή μας είναι το θέλημα του Θεού, το οποίο αγαπάμε, αποζητούμε κάθε ώρα και στιγμή και είμαστε έτοιμοι να το ακολουθήσουμε.

Δώσαμε τίτλο στη μελέτη μας «Όταν ζητάμε και δεν λαμβάνουμε». Σοβαρό, κεφαλαιώδες θέμα. Υπάρχει απάντηση και εξήγηση: Η καρδιά μας μάς κατακρίνει; Έχουμε παρρησία; Αυτά που ζητάμε είναι απόλυτα σύμφωνα με το θέλημα του Θεού; Με βάση αυτά τα ερωτήματα μπορούμε να συνθέσουμε την απάντηση του Κυρίου με απλό και κατανοητό τρόπο:

Όταν ζητάμε από τον Κύριο σύμφωνα με το δικό Του σοφό και τέλειο θέλημα, έχουμε παρρησία και κοινωνία αγάπης και πίστης, η καρδιά μας δεν μας κατακρίνει και ό, τι αν ζητήσουμε μας το δίνει!

Για πολλά από αυτά, που Του ζητάμε να μας κάνει και να μας δώσει, δεν μπορεί ούτε καν να συμμετέχει ο Κύριος. Όλο αυτό το υλικό που έχουμε ακόμα στην καρδιά μας, που έχει κόσμο, που έχει είδωλα, που έχει αδικία, είναι έξω από το θέλημά Του. Αυτές τις προσευχές ο Κύριος δεν μπορεί να τις απαντήσει. Από καρδιά καθαρισμένη, αγιασμένη, που δεν μας κατακρίνει, δεν μπορεί να προέλθει αίτημα για να μας χαρίσει ο Κύριος ένα κότερο… Ούτε για ένα ακριβό, γυαλιστερό αυτοκίνητο, περισσότερα λεφτά για να μπαίνω στο μάτι των συγγενών μου, να με συζητάνε, να ψηλώσω δυο πόντους… Ο Κύριος δεν την ακούει καν αυτήν την προσευχή, αφού είναι γεννημένη από τη σάρκα, για να εξυπηρετεί και να προβάλλει τη σάρκα.

Φυλάττομεν τας εντολάς αυτού και πράττομεν τα αρεστά ενώπιον αυτού. Έχουμε την τάση να τεμαχίζουμε τις αλήθειες και τις αποκαλύψεις του Κυρίου, γιατί αυτό μας βολεύει περισσότερο. Τα ίδια κάνουμε και στη ζωή μας καθημερινά και είναι ίσως η κύρια αιτία, που τα πράγματα στη ζωή μας πολύ λίγο αλλάζουν και τα λάθη συνήθως επαναλαμβάνονται… Θα πει κάποιος ίσως, τώρα μιλάμε για την προσευχή μας στον Κύριο, τις ανάγκες μας, τα προβλήματά μας. Το θέμα της σχέσης μας με τον Κύριο είναι άλλο μεγάλο θέμα, ας το αφήσουμε για αργότερα… Μεγάλο λάθος, μεγάλη παγίδα αυτή η θέση. Ο Κύριος ξεκινάει πάντοτε από τη βάση, από τα θεμέλια, και Του αρέσουν οι ολοκληρωμένες λύσεις και αντιμετωπίσεις. Πριν πάμε στις ανάγκες που έχουμε ή τι χρειαζόμαστε, πριν σχολιάσουμε το αν θα πάρουμε ή όχι από τον Κύριο, τι θα μας δώσει, πότε θα μας το δώσει, αν μας δώσει… ο Κύριος έχει «καρφωμένα» τα μάτια Του σε κάτι πολύ σημαντικό γι’ Αυτόν και μας καλεί και εμάς να αρχίσουμε από αυτό το σημείο: Φυλάττομεν τας εντολάς αυτού και πράττομεν τα αρεστά ενώπιον αυτού. Αυτές οι λίγες λέξεις περιγράφουν με μεγάλη ακρίβεια τη μόνη σωστή σχέση που θέλει να έχει ο Κύριος με τα δικά Του παιδιά, τους πιστούς Του.

Σταθήκαμε με απορία ίσως μπροστά στις έννοιες: μας κατακρίνει η καρδιά μας, έχουμε, δεν έχουμε παρρησία, και μας φαίνεται κάπως δύσκολο να τα εφαρμόσουμε στη ζωή μας. Υπάρχει απλή, λογική και εύκολη απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματά μας. Φυλάττουμε τις εντολές Του, όσα πράττουμε να Του αρέσουν, να Τον δοξάζουν, να είναι ευάρεστα ενώπιόν Του, να είναι σύμφωνα με το σοφό και τέλειο θέλημά Του. Αυτός είναι ο δρόμος απόκτησης της καρδιάς που δεν κατακρίνει και της παρρησίας μπροστά στον Θεό! Αυτός είναι ο μόνος δρόμος του ό, τι αν ζητήσουμε λαμβάνουμε!

Ο αντίθετος δρόμος είναι εξίσου αποκαλυπτικός. Δεν πράττουμε τα αρεστά ενώπιον του Κυρίου, δεν προσέχουμε να φυλάττουμε τις εντολές Του, δεν είναι η ζωή μας, το περιεχόμενο της καρδιάς μας και της προσευχής μας εναρμονισμένο με το θέλημα του Θεού, και ρωτιόμαστε και απορούμε, εμένα η καρδιά μου γιατί με κατακρίνει, γιατί δεν έχω παρρησία, γιατί δεν παίρνω από τον Κύριο όσα Του ζήτησα, γιατί δεν λειτουργούν σε μένα οι υποσχέσεις Του; Υπάρχουν απαντήσεις απλές και κατανοητές σε όλα αυτά τα ερωτήματα. Ας αρχίσουμε από το πόσο φυλάμε, αγαπάμε, τηρούμε τις εντολές του Κυρίου. Πόσο πράττουμε τα αρεστά ενώπιον του Κυρίου. Το Άγιο Πνεύμα μπορεί να μας πληροφορήσει, αν είμαστε ειλικρινείς και ταπεινοί, για να δεχτούμε όσα μας φωτίζει.

Εάν εξεύρωμεν ότι ακούει ημάς, ό,τι αν ζητήσωμεν, εξεύρομεν ότι λαμβάνομεν τα ζητήματα, τα οποία εζητήσαμεν παρ’ αυτού. Πού είναι όλα αυτά, που κυκλοφορούν σε τόση ευρύτητα , ναι, όχι, περίμενε, θα δούμε, ίσως… Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν και αν ισχύουν αυτά. Γνωρίζω όμως πολύ καλά ότι υπάρχουν αιτήματα σύμφωνα με το θέλημά Του και αιτήματα έξω από το θέλημά Του. Γνωρίζω, γιατί μου το λέει ο Λόγος του Θεού, ότι υπάρχει προσευχή με παρρησία και χωρίς παρρησία. Γνωρίζω ότι υπάρχει καρδιά που κατακρίνει και καρδιά που δεν κατακρίνει. Η γλώσσα της πίστης είναι εξεύρομεν. Σημαίνει ότι είμαστε σίγουροι, απλώνουμε το χέρι με ανάπαυση και παίρνουμε τα δώρα Του, είμαστε σίγουροι και ησυχάζουμε. Είναι βεβαιωμένο μέσα στην καρδιά μας. Εξεύρομεν θα πει φεύγω από τον Κύριο και πήρα αυτό που Του ζήτησα και το έχω, είναι δικό μου.

Ο δρόμος του Κυρίου είναι δοκιμασμένος και σίγουρος. Εξεύρομεν ότι λαμβάνομεν τα ζητήματα, τα οποία εζητήσαμεν παρ’ αυτού. Αν δεν λειτουργεί στη ζωή μας, ας πάμε προς τα πίσω και ας ψάξουμε με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος. Ας αρχίσουμε από τη βάση, από τα θεμέλια της σχέσης μας με τον Κύριο. Τι γίνεται με το περιεχόμενο της καρδιάς μου; Τι γίνεται με την παρρησία μας προς τον Θεό; Πόσο έχουμε εκτιμήσει και αγκαλιάσει με πίστη το τέλειο θεϊκό θέλημα; Πόσο το προκρίνουμε καθημερινά από καρδιάς; Πόσο αρέσουν στον Κύριο τα έργα μας, ώστε να μας ευλογεί και να τα ευοδώνει; Αν υπάρχει πρόβλημα στις προϋποθέσεις, αν δεν μπορούμε να πούμε με παρρησία όπως ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός όταν ήταν εδώ στη Γη, όχι το δικό Μου Πατέρα, αλλά το δικό Σου να γίνει, τότε είναι μοναδική ευκαιρία να αρχίσουμε σωστά και να διορθώσουμε τα θεμέλια της σχέσης μας με τον Θεό, που βρίσκονται στην καρδιά μας!

Πνευματικά